Woord

Dat gevoel dat je de wereld gaat veranderen, hoop. Inspiratie. Pindakaas. Woorden. Het zijn maar lege hulzen als ze er niets toe doen. Ik kan hier schreeuwen:

HOI LEZER!

En wat maakt het uit. Ik schrijf dit voor mezelf, niet voor jou. Je mag meelezen. Jij, lezer staat aan de zijlijn van mijn éénmansvoetbalspel. Een beetje stil mee te kijken hoe ik onhandig een bal over het veld schop terwijl ik tegen mezelf praat: “het maakt niet uit, dit doe je voor jezelf, je publiek is leuk maar niet relevant. schrijf maar gewoon, schrijvertje. Schrijf maar gewoon die woorden die in je opkomen. woorden als Kers, Automobiel en Vla.” En jij, de lezer, mag dan van alles denken. Ik oordeel niet. Jij mag gerust oordelen. En stiekem hoop ik dan ervaring op te doen met schrijven. Waarna ooit een moment komt dat mijn schrijven door zal breken, en ik beroemd raak. En dan? Dan doe ik nog steeds hetzelfde. Poe.

Dit is het, hoor. Deze woorden, die hier nu dynamisch onder mijn knipperende cursor verschijnen hebben net zoveel betekenis als dat we zelf belangrijk vinden. Voor hetzelfde geld ben jij, lezer, al afgehaakt en typ ik hier in een lege nietsheid. Dan kan ik hier gewoon een zin neerzetten, zo absurd, want hij wordt toch niet gelezen. Een zin als: Vandaag  heb ik zeshonderdvijfendertigduizendriehonderdbakvis andersoortig melaatse vloerpartijen in de bocht genomen.

Lekker typen over de dingen. Gewoon. Dingen. Eigenlijk weet ik dan niet precies waarover. Soms heb je van die dagen. Ja beste mensen, vandaag staat hier geen meesterwerk. U zou het moeten doen met dit stukje tekst. Ik adviseer u, lees dit niet. Er zijn nuttiger dingen te doen om uw tijd aan te besteden. Had ik dat u aan het begin van dit verhaal kunnen vertellen? Maar natuurlijk! Ik ben immers de schrijver. Maar dat heb ik niet gedaan en nu leest u niets. Wat ik zeg, het is geen pareltje, dit.

En wat dan nog! Ik zit hier niet om pareltjes te schrijven. Ik schrijf hier rauwe brij op. Woordenkots, om lekker opgelezen te worden. Lees mijn kots, lezertje. Bla bla bla. Ik hou van je, lezertje, maar vandaag gaat het gewoon even over mij en mijn woordenbrij.

Hebban olla vogola.

22 mrt ’16, 7:50 – 8:15

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *