Trivialiteiten in pasta

Een prins in groene kleding op een vliegend tapijt, gemaakt van pasta. Hoe kwam hij aan dat tapijt? Dat is waar dit verhaal over gaat.

Het is misschien wel de beste vraag die je je vandaag kunt stellen. Prins, vliegend tapijt. Waarom? Je zal niet teleurgesteld zijn! Luister en huiver, keerr twee!

Een prins rijdt (hm) vliegt (hm) zweeft (dat is het!) op een tapijt gemaakt van pasta. In elkaar gevlochten spaghetti om precies te zijn. De zon staat in een perfecte hoek van 45-graden op z’n gezicht geprojecteerd. Het is laat in het jaar. Je kent het wel. Vliegend over zijn land, vliegvlieg, Italië. Het is allemaal van hem. Generaties geleden begon er ooit een keer iemand met mensen uitbuiten. Deze persoon lulde zichzelf een hoop eigendom toe. Het ging meestal van: “hé, wist je dat jouw land van iedereen is? We delen alles eerlijk. Dus geef maar hier.” Natuurlijk, sommigen stribbelden tegen, maar de meesten gingen mee in de retoriek. En nu was opeens het land van de prins…

Jaren terug. Het begon allemaal met graan. Die granen worden vermalen. Poeder van chocolade wordt soms toegevoegd. Heb je er dan iets aan? Klassiek vraag-antwoordmechanisme. Leuk voor ’t verhaal. Komt ‘ie. Het chocoladepoeder is voor de kleur. Voor de smaak is het niet zo belangrijk. Als je nou een jury was die pasta moet jureren, dan kan de kleur een factor zijn in je beoordeling. Zo van hup, kleur. 7,8. En dat speelt dan mee voor een totaalscore. Maar door de bank genomen doet het er niet toe.

Flits, we zijn in een dorpje, ergens in Zuid-Italië, waar we te maken hebben met een paar magische tapijtmaaksters. Het gilde van de magische pastatapijtmaaksters is ooit opgericht door een groepje verveelde drugsmama’s. In Zuid-Italie heerst enorm veel drugsgeweld. En de gemiddelde vrouw van de gemiddelde drugsbaron heeft op een dag op z’n zachts gezegd weinig te doen. Je zit als vrouw toch redelijk opgesloten, als je gezocht wordt door Jan en alleman. In een bizar toeval, in een zoektocht naar de ideale hobby, kwamen ze hier naar uit. De magische tapijterij is een hobby die door deze vrouwen is gepionierd.

Op een dag kwam Maria, één van de vrouwen van de verveelde drugsvrouwenclub VDC en een schat aan ervaring in het vlechten van mandjes, dekentjes hoedjes, in aanraking met het idee van het het vlechten van tagliatelle. Brede, lange lappen pastadeeg. Traditioneel wordt spaghetti gebruikt, maar tagliatelle heeft dat typische “gemakkelijke vlechtkarakter” waar veel beginners graag mee starten. Je moet immers eerst plezier hebben in wat je doet. Daarna is het haast onvermijdelijk dat de pastavlechter zichzelf begint uit te dagen door bijvoorbeeld met spaghetti te gaan werken. Tegen alle traditie in kocht Maria haar spaghetti gewoon bij de Aldi. Tijden veranderen, en de pasta van de Aldi was prima. Zelf maken? Mwa. Het zijn dan wel misschien vrouwen van drugsbazen, maar er werd aardig liberaal gedacht over traditie en ambacht. Dit geldt vooral om triviale dingen, zoals waar je je pasta koopt.

Een drugsmama die met een Aldi-tas gezien wordt, kan veilig over straat. Iemand zal echt niet zo snel een bom onder je auto monteren als je spaghetti bij de aldi koopt. Gelukkig maar. Elke keer met je handen vol de onderkant van je auto controleren zou een hoop gedoe zijn.

Voor de lezers die het gemist hebben; Ik leg uit hoe onze groene prins aan zijn pastatapijt komt. In dat dorpje ergens in Zuid-Italie zijn ze tot de ontdekking gekomen dat door op een speciale manier de spaghetti te bereiden, je ze kunt weven. Eerst koken, dan weven. Nu voor het magische zweefgedeelte.

Maria en de drugsmama’s kwamen elke maand bij elkaar en praatten over de dingen waarin ze die maand in geïnteresseerd waren. De bijeenkomsten waren een manier om allemaal een beetje structuur in hun leven te houden. Dat zouden ze zelf in groepsverband nooit aan elkaar toegeven omdat er altijd een bepaalde psychologische afstand werd gehouden. Iets met zelfbescherming. Maar iedereen wist het wel, en het beviel goed. Ergens, een keer op een bijeenkomst in Oktober kwamen de dames bij elkaar in Maria’s huis. Oktober! De spannende maand, in al z’n spookachtige herfsterigheid, waar de vrouwen het over het Ouija bord begonnen. Een van de mama’s had dat dan een keer op internet gelezen. Een Ouija-bord (spreek uit OE-WIED-JEE-A, vanaf nu), is een bord waarmee je contact op kunt nemen met de doden. Je schrijft het alfabet erop, en met z’n allen houd je je vinger op een glaasje. Na wat ritueel gedoe begint dat glaasje dan te bewegen en ontstaat er een tekst. De notulist van zo’n sessie had dus een cruciale rol. FUNICULI FUNICULAA!!! Erg handig in een regio waar veel doden en bijna-doden vallen, vanwege drugsgeweld. Meestal vanuit wraak.

De vrouwen besloten een potje te spelen. Maar ze hadden even geen Ouija-bord. Daarom besloten ze het op Maria’s één van de drie gewoven pasta-tapijten te houden. Op het gewoven ding schreven ze de letters A tot en met Y. (de Z pasta er niet meer op, want de schreven het in bolognesesaus en ze hadden het niet goed uitgepland). Stel je voor. Een groep vrouwen rondom een van spaghetti gevlochten creatie met daarop in bolognesesaus geschreven 25/26e deel van het romeinse Alfabet. Het begon. Terwijl de spaghetti de bolognesesaus langzaam op zat te nemen bewoog het glaasje door de tomaten-pasta-drap. De vraag die werd gesteld; kunnen we van dit spaghetti-tapijt een magisch spaghetti-tapijt maken? Het glaasje begon te schuiven; J.A. D.A.T_I.S_M.O.G.E.L.IJ.K (in ’t italiaans dan. In de italiaanse vertaling kwam de letter Z nog een keertje voor, en dat zorgde door een toevalige samenloop voor taalgrapje. De sfeer werd ondanks het occulte geheel verrassend ontspannen.)

Het Ouija-bord had gesproken. Het tapijt begon zachtjes te bewegen; alsof het gewichteloos was. Op dat moment hadden de dames wat ontdekt. Hoe ze zwevende, magische pastatapijten konden maken. Geweldig! Wow! Wat een uitvinding!

Nu hadden ze niet heel veel nodig in het leven om gelukkig te zijn. Dus de volgende maand waren de dames het alweer vergeten, gezellig kletsend over de volgende hobby van een van hen, Beleggen in staatsobligaties en versgebakken brood. Toch bleek het een goede business, en later groeide de techniek uit in een unieke niche in de toch al grote pastabranche.
Een jaar later komt een man in groene kledij aan in een zelfgebouwd groen schipje aan op het strand van Sicilie (er even vanuit gaande dat ze daar strand hebben, niet zoals Kroatie (boee). Op zoek naar iemand die hem de weg naar Rome kan vertellen klopt hij aan bij het huisje waar drie gevlochten pastatapijten buiten stonden uitgestald. Maria deed open. Nou was er eerst een heel gesprek over lieveheersbeestjes, of eerder het gebrek eraan, maar lang verhaal kort; hij kocht een magisch zwevend Pastatapijt. Door zijn gewicht bleek tagliatelle uiteindelijk te broos om een prins te ondersteunen. Na een weekje had Maria er een van spaghetti gemaakt, en dat ging beter. Na een paar onhandige pogingen en blauwe plekken, bleek het ding uiteindelijk verrassend stabiel. En zwart, van de chocolade, maar dat vond de prins minder belangrijk.

Dus daar heb je het; Onze groene prins op z’n chocoladepastatapijt.  Tevreden rondvliegend over zijn koninkrijk.

O ja, dat koninkrijk? Die had hij gratis bij het tapijt gekregen. Goeie deal!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *