Domino

Hi ha ho, daar zijn we weer hoor. Lekker verder met een schrijfopdracht. Gisteren was het wel leuk te ontdekken dat je neit per se dialoog nodig hebt om twee karakters tot leven te laten komen. De gegenereerde karaktereigenschappen die als input voor mijn verhaal dienden, waren niet echt inspirerend. Ik denk dat ik er uiteindelijk wel een grappig verhaal uit heb kunnen halen, maar wat meer experimentatie kan geen kwaad. Het is misschien wel leuker om een soort sketch te schrijven.

Parijs, zomer 2015. Een jonge man van 27 is onderweg naar het Louvre, waar hij werkt als beveiliger. Gregory is altijd trots geweest op zijn werk. Hij was nooit de slimste in de klas, maar hij wist dat hij daar niets aan kon doen. Hij was wel altijd de sterkste, en dat was ook wat waard. Elke keer als hij zich dom voelde, dacht hij aan het verhaal wat zijn moeder hem had verteld. Dat hij, net als obélix, in een pot met toverdrank is gevallen en daarom zo sterk is, maar omdat de druiide was uitgeschoten met het fluitekruid, hij als bijwerking had dat zijn intelligentie wat achter liep. Hoewel Gregory dat niet echt geloofde, vond hij het wel een leuk verhaal en werd hij daar blij van. En als hij daar blij van werd, dan was zijn doel behaald.

Parijs, herfst 2015. Yvet en Viviane zijn twee huisgenoten die wonen in het 18e arrondissement, vlak bij Gare du Nord. Yvet heeft bruin, stijl haar, draagt graag gebreide poncho’s en draagt graag een baretje. Viviane heeft rode, krullende haren en draagt vaak groen. Vandaag zijn ze in de stad om voor de vader van Yvet een cadeau te kopen. Yvet is speels, vrolijk, soms een beetje serieus. Toen ze 5 was, scheidden haar ouders. Daarom heeft ze moeite relaties aan te gaan. Yvet is prachtig. Ze heet een perfect maatje 36, en ze hoeft er niets voor te doen. Fokking hell, wat een saaie wijven weer. Dit moet ff wat extremer.

Yvet heeft een dikke wijnvlek in haar gezicht. Verder is ze prachtig, maar dat maakt haar onzeker. Terwijl dat helemaal niet nodig is. Dat beseft ze dan ook wel weer. Ook heeft yvet een extra teen op haar rechtervoet. Zes tenen, dus. Dat is voor haar best onhandig, dus draagt ze graag all-stars. Het modieuze knappe franse meisje met een wijnvlek en 6 tenen. En ze kan niet praten. Okay. ze heeft geen zes tenen, ze kan alleen praten, schilderen, ze is heel creatief. Ze woont in een appartementje met een kat, natuurlijk. Een appartementje op twee hoog van zo’n 40 vierkante meter. Een keukentje, een badkamer. Een theestelletje. Een fiets. Een leuke hippe fiets. Een vintage racefiets. En ze werkt als grafisch ontwerper, zelfstandig. Sexy. Geen wijnvlekken dus. Ze kijkt uit over gare du nord. In haar kamertje hangt vanalles. Alles is lekker opgeruimd, schoon. Ze heeft alles strak ingericht en een wand is van bloemetjesbehang met een boekenplank. Doktersromannen zijn haar guilty pleasure. De kat heet domino. Domino is een echte eigenwijze kat. Hij komt graag knuffelen als Yvet met een kopje thee op haar bank zit opgekruld en een boekje leest. Maar soms is domino ook heel speels, dan pakt hij zijn speeltjes, een grote bal touw en een bal met een belletje, en die gooit hij dan tegen Yvet aan. Domino en yvet zitten nu rustig te lezen op de bank, in het appartement dus, met de avondzon. Het is rustig buiten. In de binnenplaats, waar alle appartementen zich bevinden, speelt een buurman Take Five op zijn saxofoon. Ze wil hem wel eens ontmoeten, die mysterieuze saxofonist. Maar ze weet niet welk appartement het is. In het boek heeft de dokter net zijn assistent verteld dat hij verliefd op haar is, maar zij is getrouwd. Dan zoenen ze. Yvet moet lachen. Zo gaat het altijd met die boekjes. Het is de voorspelbaarheid die ze er zo leuk aan vindt. Misschien moet ze maar eens een lijstje bijhouden met het aantal keer dat die dokters vreemd gaan. Dan gaat de bel.

Ze kijkt naar beneden vanaf haar balkon. Beneden staan twee figuren in bruine jassen. De mannen merken haar op. “Bonjour Mademoiselle, Wij zijn van de politie. We willen graag even met u praten”. Daar gaat haar avondje. Wat nú weer? Dit is al de derde keer deze maand dat ze ongewenst bezoek krijgt. Yvet gaat naar beneden en doet open. “Bonjour. We hebben een arrestatiebevel voor u. U gaat nu mee naar het politiebureau.” Yvet reageert rustig. Ze gebaart de heren voor een kop thee en was al omgedraaid om weer naar boven te lopen. “Mademoiselle, U bent gearresteerd volgens artikel 123 voor moord op een ambtenaar van de wet”. Yvet bleef staan en zuchtte. Ze haatte dit. Nu was ze weer de hele avond bezig. Daar ging haar rustige avondje op de bank. En ze had een lange dag gehad. Waarom kwamen die gasten dan ook zo laat in de avond bij haar huis? Hoe hadden ze haar gevonden? Natuurlijk. Viviane. Ze had vast weer haar mond niet kunnen houden. Zij betaalt morgen de koffie, dat is duidelijk. Yvet draaide zich om en liep op de mannen af. “Mademoisselle, heeft u ons begrepen?” De mannen staan inmiddels in het krappe halletje in de voordeur. De voorste man trekt zijn pistool. “Daar gaan we weer” denkt Yvet. Ze loopt rustig op de heren af en sluit haar hand om de loop van het pistool van de voorste agent, waarop het wapen gloeiend heet wordt. “Sacre bleu! Wat gebeurt hier?” Yvet kijkt de voorste agent diep in de ogen aan. De agent wordt binnen enkele tellen rood. Heel rood. Hij doet zijn pet af. Dan kijkt hij een beetje verdwaasd en valt flauw. Yvet kijkt naar de tweede agent, een knappe jonge man met zwart haar. Op z’n jas staat “Thierry Lafontaine” Jammer, Thierry. Dan kijkt ze ook deze Thierry strak in z’n ogen aan. De agent draait zich snel om en springt in de auto. Het is altijd handig om er eentje te laten gaan, zodat mensen weten waar ze mee te maken hebben.

Uit het schuurtje op de begane grond pakt Yvet een het vloerkleed. Hij lag gelukkig nog bovenop de stapel rotzooi, van vorige keer. Ze loopt terug naar het halletje en met veel gedoe wikkelt ze het lichaam van de vervelende agent in het vloerkleed. Met veel moeite tilt ze het lichaam over haar schouder heen en loopt via de achterdeur naar buiten, waar ze het lichaam in een vuilniscontainer gooit. Dat zal ‘m leren. Morgen is hij wel weer bij kennis. Dat ging sneller dan ze gedacht had. Misschien volgende keer eerst die mannen mee naar achteren nemen, dat scheelt sjouwwerk. Ze werd er steeds handiger in. En nu weer naar boven. Lekker verder lezen voordat ik ga slapen. Ze vulde de waterkoker nog eens bij. Maar waar was domino?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *