Dirkje klapte tegen een lantaarnpaal

Geef mij een rijtje van 5 gouden tandjes en ik tover je de wereld. Dat is wat mijn collega bij het kopieerapparaat niet tegen me zei. Sterker nog, hij nodigde me uit voor een feestje. Of ik het leuk vond om, samen met een handjevol andere collega’s en hier en daar wat aanhang zijn verjaardig wilde vieren. Tuurlijk. Het is niet alsof ik wat beters te doen heb op vrijdagavond. We verlengen de vrijdagmiddagborrel wel. En rijden we met z’n allemaal aangeschoten naar zijn huis. Wie het eerste aankomt, dat is dan wel spannend. Brokken maken is pizza’s betalen, vaste regel bij elke verjaardag. De Bob? Een vergeten concept van een een eenvoudigere tijd van voor de dotcombubbel. Vroem! En als we welig tierend met een puntige flap pizza in onze achterkiezen de avond benaderen zullen we elkaar op de schouder kloppen. De collega’s, de aanhang en kleine dirk, die was blijven hangen aan een lantaarnpaal. We sturen hem de pizzarekening wel via whatsapp. Van de doos was weinig meer over. Spiegeltjes schijnen in m’n ogen, het is na middernacht en het lokale buurthuis ademt het volk naarbinnen. Of we allemaal een stoel willen pakken om te kijken wat er temidden de dansvloer gebeurt. Niet veel, kan ik je vertellen. Een anderhalve man zoent met een paardekop en dat is het wel. En terwijl de zon opkomt vraag ik me af waar de rest van de nacht gebleven was. De collega’s, één voor één achtergebleven in een lantaarnpaal dan wel een met chlamydia besmette paardenkop maar zo bedoelde ik het niet. Wel een beetje respectvol blijven, dat is wat we tegenwoordig willen, met z’n allen. Fietslichtcontrole? Nu geen risico. Het dekbed trek ik over me heen, en ik word wakker naar de dag die gaat komen. Hoera weekend. Vishengels, rally kijken. Dat ene dingetje met die decoupeerzaag en een pakkie melk. Vraag mij niet hoe ik het elke keer weer voor elkaar krijg maar het geeft me gewoon die energie, die ‘vibe’ als ik denk aan de nacht van zaterdag op zondag. kauwen. Kijken. voelen. drinken. Gaap. Is het al zondag? Ik sta op een pallet, koffie in m’n klauwen. Niet 3, maar twee rake klappen van de windmolen hebben me de das om gedaan. Dit is grijs, zo. uitzitten. Maandag. Ja ja.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *