bloggen over alles wat een mens tegenhoudt te focussen.

Laatst had ik een ingeving: blog niet over wat je leuk vindt, blog over wat je wilt leren. Ik denk dat het voor iedereen anders is. Uit onvrede over de manier waarop ik mijn tijd besteed ben ik op zoek naar de perfecte houding die ik moet hebben ten opzichte van bloggen.

Ik ben al meer gaan schrijven dan een jaar geleden.

Hieronder een aantal regels voor mezelf

  • Focus op het proces, niet op het eindresultaat.
  • Maak kleine stapjes, kijk wat goed ging en blijf optimistisch
  • Schrijven is leegmaken van je eigen hoofd. “Schrijven” is het redigeren, aanpassen, mooie zinnen maken.

Verder heb ik veel te veel tijd te besteden. Ik ben freelancer en op het moment is het rustig qua opdrachten. Dat vind ik eigenlijk helemaal niet erg, want het geeft me de tijd om mezelf te ontwikkelen. Wat ik wel erg vind is dat ik die tijd meestal aan dingen besteed waar ik niet echt beter van word. In mijn geval Tinder en Inner Circle (twee datingapps). Ik ben kennelijk erg druk niet alleen te willen zijn. Aande andere kant zijn die apps ook erg vermakelijk! Het is zo leuk om mensen zichzelf te zien presenteren. Maar het is verschrikkelijk verslavend. En als ik weinig concreets te doen heb, dan verzand ik graag in een zombie die maar een beetje links en rechts swypet.

Ik bedacht me: als ik nou eens al die tijd die ik verspil op Tinder en IC, besteed aan het schrijven van een blog? Dan heb ik binnen no time een blog in de lucht. Het is heel moeilijk te beginnen met een blog, en ik denk: wie zit er nou eigenlijk te wachten op mijn kijk op dingen? Daaruit ontstond een nieuwe regel voor mezelf. Maar ergens denk ik ook: Ik wil een blog, dus een blog moet er komen. Daarvoor moet ik mezelf af en toe aan dingen herinneren die gemakkelijk zijn om te vergeten:

Het maakt niet uit wie je publiek is, en of ze zitten te wachten op je mening. Waarom? Omdat je wilt bloggen. Waarom wil ik eigenlijk bloggen? Omdat ik het leuk vind om te kijken of ik kán bloggen? Omdat ik veel ideeeen heb, en ik wil kijken of mensen daar op zitten te wachten. Ja. Daar komt het op neer. De vraag is dus niet; zit mijn publiek te wachten op mijn mening? Maar Ik wil weten óf het publiek zit te wachten op mijn mening. En welk publiek dat dan is. Eigenlijk is het hele bloggen dus een zoektocht naar mezelf. En het is natuurlijk super leuk als daar een keer een reactie op komt. Als is er af en toe maar eentje. Ik beloof dat ik altijd reactie zal geven. Voor nu, tenminste.

Ik blog ook graag over dingen waarover jullie graag iets willen weten. Ik zie schrijven niet als iets wat ik moet doen, maar meer het leegmaken van je hoofd. Gewoon doen, dus. Ik heb voor mijn gevoel al een heel leven vol avontuur gehad, en ik denk dat ik daar op mijn 29e toch wel wat zinnigs over te vertellen heb. Maar we zien het wel. Vind je het leuk, dan vind je het leuk. Vind je het niet leuk, dan weten we dat ook weer.

Mijn plan is als volgt: Ik ga verkennen wat de schadelijke gevolgen zijn van het tijd verspillen aan apps als tinder, IC en facebook. Dit doe ik met een open mindset. In mijn wereld bestaat goed en slecht niet. Iets is nou eenmaal zo, en om het gedrag te veranderen is een bepaald pakket aan gedragsverandering nodig. Daarnaast is dit project een substitutie voor de tijd die ik spendeer op dating apps. Ik heb nu in een ander tabblad IC open, en af en toe hoor ik ‘plop’, dan weet ik dat iemand een keer op mijn profiel heeft gekeken. Dit geeft mij een enorme endorfineboost.

Wat zijn nog dingen waar ik over wil nadenken
Als ik een appje tussendoor krijg, moet ik deze direct beantwoorden. Dat is irritant want het onderbreekt alles wat je dan ook maar wilde doen. Daar wil ik over nadenken, om daar een soort regel voor mezelf voor te verzinnen. Het is een oerreactie. Ik heb niet per sé zin om te stoppen met schrijven van dit blog, maar ik voel me ontzettend getrokke naar mijn mobiele telefoon die hier links van me ligt. Ik heb ‘m zojuist omgedraaid. Dit hielp wel. De app waarover het gaat was een vraag om iets af te spreken met een vriendin in het weekend. Gewoon koffie hoor. De app is nu half onbeantwoord vanwege dit schrijven en dat voelt irritant. Ik wil graag een afspraak met haar inplannen, en zojuist is er heel veel tijd vrijgekomen dit weekend. Vanavond heb ik mijn avond weer vrij. Ik ben nu héél erg geneigd om dit naar haar te sturen, alleen ik ben nu dit aan het typen. Het voelt aan de ene kant goed om dit te laten, maar ik moet de verleiding enorm weerstaan. Pfff wat een gevecht in m’n hoofd. Ik kan het niet meer aan; ik ga nú opstaan en naar de onderburen om daar te zeggen dat ik beschikbaar ben voor tafeltennis en eventueel een vrijdagmiddagborrel.

Heerlijk. Mensen. Voelt het nou alsof ik tijd heb verspild? Nee. Dit was even gezellig, en goed. En mijn telefoon ligt hier nog links van me. Ik was het eigenlijk al een beetje vergeten, over die vriendin. Maar nu heb ik wel weer meteen heel erg de neiging om m’n telefoon te checken. Er gaat een aantrekkingskracht vanuit dat niet normaal is.

Wat ben ik blij dat ik deze blog gestart ben! Ik word me enorm bewust van mijn verslaving, en het is écht een verslaving. Ik werd net geroepen om het potje tafeltennis te doen.

Ik kom terug aan mijn bureau en als automatisme wil ik alle notificaties in de gaten houden. Maar er is ook meer. Ik check m’n mail nu ook regelmatig. Het is dus een soort notificatie-beantwoord-drang. Maar waarom eigenlijk? Laat ik eens het voorbeeld nemen van het vraagje van mijn vriendin. Ik vind het leuk om met haar af te spreken. Ze zei: “lang niet gesproken, er is veel gebeurd. Laten we snel weer eens afspreken.” Ik besteed zelf veel tijd aan mijn hobby’s, dansen en drummen, en daardoor heb ik vrijwel geen tijd meer in de avonden om even met iemand te zitten. Dit weekend was helemaal volgepland met een evenement, en dat evenement wilde ik eigenlijk afzeggen. Daardoor kon ik nog niet zeggen of ik wel of niet kon afspreken. Als het evenement wél doorging, dan had ik niet met haar kunnen afspreken, en vice versa. Nu is eigenlijk de vraag: is het erg als ik haar geen reactie geef? Ja. Is het erg als ik haar pas láter reactie geef? Nee, tot op zekere hoogte. Als ik haar later reactie geef, kan het zijn dat ze in de tussentijd al andere plannen heeft gemaakt. Als ik haar direct reactie geef ben ik er zeker van dat de afspraak doorgaat. Als ze al andere plannen heeft gemaakt. Vind ik dat dan érg? Nee, Dan komt het een ander keertje wel weer. Wat ik wel erg vind is als ik me misschien zou gaan vervelen in het weekend. Dus worst-case scenario: Ze zal andere plannen maken als ik niet meteen reageer. Dan is de vraag: komt het vaak voor dat ze in zo’n korte tijd al andere plannen maakt? Als ik een inschatting moet maken is deze vriendin iemand die veel andere dingen te doen heeft? Dat ligt eraan: Ze gaf aan dat ze doordeweeks vrijwel geen tijd had, alleen in het weekend wel. Dat betekent dus dat ik in het weekend ergens prima met haar zou kunnen afspreken. Maar die kans ligt altijd op de loer. Dan vind ik dat jammer, omdat ik het leuk vind met haar af te spreken. Dus hoe nu verder? Waarschijnlijk kan ik concluderen; als ik neit meteen reageer, dan mis je soms dingen maar hoe erg is dat en wat is het voordeel van wel meteen reageren?

Als ik meteen reageer heeft dat een voordeel, omdat je snel dingen kunt regelen. Waarom Tinder en IC zo verslavend zijn, is omdat je graag snel en actief wilt reageren op het moment dat iemand contact met je zoekt. Eigenlijk moet je dus kunnen zeggen: ik ben beschikbaar voor contact. Als je teveel wordt gecontact, tenminste. Of je plant in dat je elke zondagavond online bent. Dat scheelt wel een hoop 🙂 Misschien moet ik dat gewoon doen. Meestal alleen zondagavond beschikbaar. Want doordeweeks word ik gek van al dat getinder. Toevoegen aan mijn lijst met oplossingen: “alleen zondagavond beschikbaar” invoeren voor Datingapps.

Even hebben over het bloggen. Ik wil bloggen, en ik vind het eng om de tekst die ik nu hierboven heb geschreven zo neer te zetten op internet. Omdat ik het eigenlijk best wel ‘ruw’ vind. Dat betekent dat mensen de blog misschien niet leuk vinden om te lezen. Omdat het alle kanten opgaat en niet echt een duidelijke gedachtenlijn heeft. Dit is een aanname. Ik kan het stuk er natuurlijk ook gewoon opplempen en kijken wie het leest. Maar waar leg ik de grens? Wanneer is het een artikel, en wanneer is dit een grote lap tekst die alsmaar doorgaat? Ik het het gevoel dat ik wel bepaalde onderwerpen uitlicht. Bijvoorbeeld het uitstapje over Tinder en IC, waarbij ik vertel dat ik mezelf kan beschermen door er in te zetten dat ik alleen zondagen bereikbaar ben. Waar ben ik verder nog bang voor? Dat mijn moeder het leest? Tja, en dan? Moeders zijn moeders. En verder: ben ik bang dat de boze buitenwereld het leest? Het zal weinig mensen boeien, tenzij ik er beroemd mee zou worden. En beroemd worden, dat vind ik een aantrekkelijke gedachte. Gelukkig was er laatst een goed artikel over roem en prestige in de correspondent. Daar ben ik toch een beetje op teruggekomen. Ik zou nog steeds beroemd willen worden, maar ik wil er niet actief m’n best voor doen. Ik zou het het mooiste compliment vinden als ik beroemd word doordat ik doe waar ik goed in ben, doe wat ik leuk vind en daarom per ongeluk beroemd wordt. En dat is best moeilijk. Het is best moeilijk om de mening van anderen, vooral van vrienden van dichtbij te respecteren.

Wat ik gemerkt heb aan het bloggen is dat het heel lekker is om mijn gedachten te uiten. Het voelt alsof ik mezelf gewoon even helemaal heb leeg kunnen typen. Het brengt me op nieuwe ideeeen. Ik heb ook het gevoel dat het gene dat ik, omdat ik zojuist het erover heb gehad, ik niet echt meer de noodzaak voel om over te gaan tot actie. Het is ondertussen een feestje in mijn hoofd, hoor. Heerlijk, dat typen. Mijn hoofd voelt nu echt even heel ontspannen en leeg. Ik denk dat het tijd wordt om tinder en IC neer te zetten dat ik alleen op zondagen beschikbaar ben. Dan springt me nog iets te binnen: Wat nou als ik op zondag niet beschikbaar ben? Zondagavond bijvoorbeeld? Als ik a.s. zondag wel zég dat ik op tinder zit, maar niet op tinder bén, dat ik daarna sneller geneigd ben om mijn tinder te checken om te zien of ik iets gemiist heb. Dan ben ik weer terug bij af. Gelukkig heb ik mijn doorzettingsvermogen nog, dus dan probeer ik het gewoon opnieuw. Maar het is lekker om even stil te staan bij wat er mis kan gaan. Het is dus belangrijk dat ik tindertijd inplan, en me hier ook aan houd.

Daarnaast is nog het risico dat ik over de tindertijd heen ga. Stel dat ik om 22:00 ’s avonds met mezelf heb afgesproken om te stoppen met Tinder. Dan ben ik pas de week erop weer bereikbaar. Als het meisje me echt leuk vindt, dan zal ze er wel voor me zijn denk ik dan. Misschien duurt het een week of twee. In die twee uur kan ik da notificaties aanzetten zodat ik weet waar ze voor bedoeld zijn. Ook hoef ik niet per sé één keer in de week te tinderen. Alle tijd die ik niet aan tinder besteed kan ik besteden aan bloggen. Dus ik moet voor mezelf een soort substitutiemechanisme in werking stellen dat zegt: als ik de drang voelt om te tinderen, ga dan bloggen en uit die drang in deze blog. Verken je gevoelens, en onthoud dan dat je daar op zondag tussen 20:00 en 22:00 tijd voor hebt geblokt. Deze gaat in mijn lijst van defensiemechanismen.

Waar waren we? Het wordt dus tijd om deze tekst en informatie op het internet te zetten. Ik voel dat ik er bijna ben, maar het is nog steeds heel spannend. Wie wil dit lezen? Wie zit te wachten op zo’n vervelend lange lap tekst? En is het leesbaar genoeg? Ik neig naar wel, maar misschien moet ik de tekst aan een paar mensen laten lezen. Als ik dat dan heb laten doen dan krijg ik daar verschillende reacties uit, namelijk: ja het is leuk leesbaar, zet het gewoon online, lekker boeien. Of: nee, het leest voor geen trein. Ik zou het nog niet online zetten, want daar zit niemand op te wachten. In beide gevallen moet ik er een beslissing over nemen. Ga ik de tekst redigeren totdat hij op een bepaald niveau is (met als risico dat ik vervolgens de tekst niet plaats omdat ik het mezelf te moeilijk maak en te goed wil doen), of zet ik de tekst alsnog online? Tja.

Mijn doel was een blog beginnen. Stel dat deze tekst nu online stond. Wat is dan het effect? Zullen mensen ‘m lezen? Raak ik gedemotiveerd als het aantal lezers achterblijft? Hoe lang raak ik dan gedemotiveerd? Ik ben in ieder geval al heeel blij dat ik in staat ben om een eigen blog te beginnen. Wat een feestje!

Een blog heeft dus tekst. Maar een goed blog dient natuurlijk een publiek. Maar als ik teveel tijd besteed aan het redigeren van teksten en er daarom geen werk meer afkomt, dan publiceer ik geen enkel artikel. Er komt geen werk meer af doordat ik me gemakkelijk laat afleiden door apps. Daarom denk ik dat ik een tussenweg moet vinden: Eerst zet ik deze tekst online, en langzamerhand ga ik steeds meer de teksten redigeren. Dan wordt de kwaliteit beter, en ben ik blij dat ik toch wat online zet. Het zal dan vast beter gaan. Natuurlijk is dit de uitgangspositie van een iemand die op vrijdagmiddag 23 oktober om 15:54 in deze enthousiaste modus bevindt. Mischien ben ik wel gewoon blij met één gepubliceerde blog, en hoeft het van mij daarna niet meer. Nee. Natuurlijk niet. Ik wil een goedlopend blog. Maar wat is goedlopend? Is dat één unieker bezoeker per dag? per maand? Misschien is dat nog niet relevant nu. Het is belangrijker dat ik er structureel iets op zet. En dat kunnen we natuurlijk gewoon doen!

Structureel, vaak bloggen. Hoe doen we dat? Wat garandeert mij dat ik morgen met hetzelfde enthousiasme aan die blog begin te tikken? Ik zou zeggen: niets; maar er gebeurt iets vreemds. Vandaag heb ik zo’n enorme lap tekst geschreven, alsof ik iets kwijt moest. Wat ik ook al eerder zei: het voelt heerlijk om dit op papier te zetten, want ik ben niet aan het schrijven, ik ben de inhoud van mijn hoofd aan het uittypen. Dit gaat vrijwel vanzelf. Ondertussen wil ik bepaalde dingen verkennen, dus stel ik mezelf daar vragen over. Bijvoorbeeld bovenstaande vraag: ‘wat garandeert mij dat ik morgen met hetzelfde enthousiasme ga bloggen?’ Wil ik morgen wel bloggen? Heb ik er wel tijd voor? Waarover ga ik het hebben? Het is meer een dagboek, dit. Zit iemand daarop te wachten? Ik merk dat ik mezelf die vraag al vaker stel. Misschien zit niemand erop te wachten.

Ondertussen ben ik afgeleid: wie was Paul nou? Wat het Paul? Ik moet even die namen goed krijgen van de onderbuurjongens. Ik moet eigenlijk op hun website kijken hoe ze allemaal ook alweer heten. Dan weet ik het volgende keer beter. Maar ik heb ook zin om even wat anders te doen, iets te drinken ofzo. Maar er is geen cola. Dan maar thee. Nee, koffie. Koffie zit cafeine in. Dan maar thee. Thee is prima.
Misschien moet ik deze hele lap tekst maar gewoon online zetten. Sorry, beste lezer. Als het leest als een chaotische brei. Dat zal de komende tijd wel even zo blijven. Maar daar heb ik dan vrede mee. Misschien komen er wel leuke reacties op, en anders zal ik ze proberen wat meer te redigeren. Ik merk nu bijvoorbeeld al dat ik jou, de lezer, graag aanspreek. Deze wisseling in toon maakt me blij omdat ik het gevoel heb dat ik op een natuurlijke manier toch mezelf uit naar buiten toe. In plaats dat ik alleen maar in mezelf zit te piekeren. “Bram’s piekerblog” zou een leuke titel zijn. Maar ik vertrouw erop dat de volgende artikelen beter gaan worden. Eerst maar eens even een lap tekst naar buiten toe. God wat is dit spannend! Maar ook leuk tegelijk!

Tot snel.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *