Eefje

Eefje de Visser, ongeveer. In een vlaag schrijf ik nu over genieten van muziek. Hoe weet je of muziek landt? Binnen de eerste seconde begint er onderin je rug een tinteling die je nek in rent. De gitaar belooft: zo gaan we het aanpakken de komende paar minuten. De toon is gezet, er is akoestiek en sfeer.  Je zintuigen mogen aan het werk. Ah, kippenvel. Dat melancholische gevoel dat je bang bent, dat je het gevoel hebt dat je uit elkaar aan het brokkelen bent. Ik vang een vlaag woorden op en hang er betekenis aan. De muziek landt, vochtige ogen. De tekst maakt niet zoveel uit. De laatste paar weken hebben m’n hersens een slotje bedacht, en deze muziek is nu even de perfect geslepen sleutel op hem te openen.

Ik kan me niet neerleggen bij de gedachte een specialist in een bepaald onderwerp te worden. Het is de makkelijke weg. Ben ik wel een echte ondernemer? Ik word specialist in ondernemerschap. Mensen bij elkaar zetten, samen mooie dingen maken. Risico’s inperken. 1000 dingen tegelijkertijd in de lucht houden. Melancholiek: een gemoedstoestand die neigt naar depressie en zich kenmerkt door een verdrietige kijk op het verleden of een onvervuld verlangen.

Het kippenvel, de directe beloning. De tranen, liefde. Ik word liever niet gezien als ik van mooie muziek geniet. Volgend nummer.

Woord

Dat gevoel dat je de wereld gaat veranderen, hoop. Inspiratie. Pindakaas. Woorden. Het zijn maar lege hulzen als ze er niets toe doen. Ik kan hier schreeuwen:

HOI LEZER!

En wat maakt het uit. Ik schrijf dit voor mezelf, niet voor jou. Je mag meelezen. Jij, lezer staat aan de zijlijn van mijn éénmansvoetbalspel. Een beetje stil mee te kijken hoe ik onhandig een bal over het veld schop terwijl ik tegen mezelf praat: “het maakt niet uit, dit doe je voor jezelf, je publiek is leuk maar niet relevant. schrijf maar gewoon, schrijvertje. Schrijf maar gewoon die woorden die in je opkomen. woorden als Kers, Automobiel en Vla.” En jij, de lezer, mag dan van alles denken. Ik oordeel niet. Jij mag gerust oordelen. En stiekem hoop ik dan ervaring op te doen met schrijven. Waarna ooit een moment komt dat mijn schrijven door zal breken, en ik beroemd raak. En dan? Dan doe ik nog steeds hetzelfde. Poe.

Dit is het, hoor. Deze woorden, die hier nu dynamisch onder mijn knipperende cursor verschijnen hebben net zoveel betekenis als dat we zelf belangrijk vinden. Voor hetzelfde geld ben jij, lezer, al afgehaakt en typ ik hier in een lege nietsheid. Dan kan ik hier gewoon een zin neerzetten, zo absurd, want hij wordt toch niet gelezen. Een zin als: Vandaag  heb ik zeshonderdvijfendertigduizendriehonderdbakvis andersoortig melaatse vloerpartijen in de bocht genomen.

Lekker typen over de dingen. Gewoon. Dingen. Eigenlijk weet ik dan niet precies waarover. Soms heb je van die dagen. Ja beste mensen, vandaag staat hier geen meesterwerk. U zou het moeten doen met dit stukje tekst. Ik adviseer u, lees dit niet. Er zijn nuttiger dingen te doen om uw tijd aan te besteden. Had ik dat u aan het begin van dit verhaal kunnen vertellen? Maar natuurlijk! Ik ben immers de schrijver. Maar dat heb ik niet gedaan en nu leest u niets. Wat ik zeg, het is geen pareltje, dit.

En wat dan nog! Ik zit hier niet om pareltjes te schrijven. Ik schrijf hier rauwe brij op. Woordenkots, om lekker opgelezen te worden. Lees mijn kots, lezertje. Bla bla bla. Ik hou van je, lezertje, maar vandaag gaat het gewoon even over mij en mijn woordenbrij.

Hebban olla vogola.

22 mrt ’16, 7:50 – 8:15

Flow meten

Hoe lang duurt “flow” eigenlijk? Ik ben benieuwd hoe lang en hoe vaak een goede flow sessie duurt. Hoe vaker in de flow, hoe meer ik gedaan krijg. Dit gaan we maar eens bijhouden. Misschien raak ik dan wel verslaafd aan flow..!

Do 24/03/16 10:30 – 12:00 (1,5u) projectvoorstel
Di 22/03/16 14:45 – 15:30 (0,75u) projectvoorstel, schetsen
Di 22/03/16 11:00 – 13:00 (2u) projectvoorstel opzet en schetsen
Di 22/03/16 9:15 – 10:30 (0,75u) projectvoorstel
Ma 21/03/16 14:45 – 16:15 (1,5u) 3d modeling
Ma 21/03/16 09:45 – 12:45 (3u) projectvoorstel

Spelregels

  • Telefoon uit
  • Stopwatch aan

Oh, ja.

Tja wat wil ik nog een beetje vertellen zo? Dat de wereld veranderd kan worden en dat verandering moeilijk is? Dat weet ik ook wel. Dat de donkere verleiding van het mobiele apparaat een destructieve is. Ik wil tijd maken voor ontspanning op m’n telefoon, want dat hele tussendoorgedoe werkt niet. Korte concentratiesprints van een uur of 2. Plannen maken, afspraken nakomen, ook met mezelf. Of zo goed mogelijk. Goed eten, veel bewegen. En ’s avonds tijd om even een uurtje mobiel tijd te verdrijven. Moet kunnen. En tussendoor? Een afspraak plannen via whatsapp is een gedoe, want heen en weer appen. Daar heb ik zo geen oplossing voor. De vraag is; komt dat scenario voor? Berichten compacter maken en met een hoge informatiedichtheid is de oplossing.

Hoe komt het nou dat het mis is gegaan met het bloggen? Nou ja, mis. Het is wel ff stil nu. Ik ging er prat op dat ik elke dag blog, maar feit is, ik doe dit 99% voor mezelf. Als een middel om meer gedaan te krijgen op een dag. Elke dag een schrijfritueeltje. Niet verkeerd.

En die telefoon, die dopaminegenerator. Misschien moet ik gewoon genieten van haar aanwezigheid. Elke dag een uurtje toestaan. Het is de afwezigheid van mensen die alles zo zwaar maakt. Eenzaamheid ik zie ik als de reden voor futloosheid. Genoeg mensen blijven zien, dus.

Oppakken

ma 21/3 8:00 – 8:15

Hoi Blog, daar was ik weer, terug van weggeweest. Ik heb geen zin om een heel moralistisch verhaal op te gaan hangen. Ik heb geen zin om met mijn vinger te wijzen en te zeggen: deze en deze aanpak is de beste aanpak. Want hierom en hierom. Want ik doe maar wat.

Ik zie dit als een nieuw begin, een tweede poging van dagelijks schrijven als therapeutisch middel. Het gevoel van productiviteit dat het geeft aan het begin van de dag, helpt me ook beter aan andere dingen te beginnen. Dat is de theorie. Gebaseerd op de universaliteit van: begin maar gewoon, dan gaat het werk daarna vanzelf.

Ik heb het nodig. In de opstartfase van mijn bedrijf zijn er genoeg dode momenten. Veel werk te doen, maar niets is urgent. Acquisitie moet gedaan worden, maar waar precies is me een raadsel. Angst overvalt me als ik denk aan een samenwerking met “mensen in de aannemerswereld”. Mijn vooroordeel is dat het keiharde types zijn. Onderhandelen tot de bodem. En, zoals altijd, sta ik ook hier er wat langer bij stil en denk ik: ach, ik weet wat ik wel en niet wil, dus dat keiharde onderhandelen zal wel meevallen.

Nog zo’n angst: Wat als ik iets beloof en niet lever? Veel werken met go-no go momenten, resultaatverplichtingen aangaan. Man man, wat een angsten. Vind ik het nog wel leuk? Wat moet er gebeuren om dit verhaal tot een succes te maken? Ik heb geen zin om straks in de zomervakantie zonder poen te zitten, en ik ben nu hard op weg om dat scenario waar te maken.

Nee. Het wordt tijd voor een optimistisch verhaal. Er zijn zat potentiële opdrachtgevers in de wereld, en we hebben al een gesprek gehad waar we een voorstel bij mogen neerleggen. Mooi is dat, toch? En vandaag gaan we daar eens fijntjes mee aan de slag. Had ook vorige week gemogen, maargoed. Het is niet anders.

Hoe komt het nou dat ik op een gegeven moment gestopt ben met dit blog? Ik kreeg er veel creatieve energie van. Het maakt ook niet uit, vanaf vandaag gaan we elke dag weer wat schrijven. En vroeg op, want dat is goed voor de geest. Structuur enzo.

Bram, jij kunt dit.